κάποια οξέα

Μερικά οξέα

  • γλυκολικό → ζαχαροκάλαμο → πιλινκ
  • γαλακτικό → ξινόγαλο,γιαούρτι,μύες,ντομάτα → συντηριτικό,διαλύτες,βαφές,πλαστικά
  • ταρταρικό(τρυγικό) → σταφύλια,κρασιά → ρυθμιστής οξύτητας,βελτιωτικό γεύσης,φάρμακα,

εντομοκτόνο,καθαρισμός μετάλλων,βυρσοδεψία,τυριά,καραμέλες

  • κιτρικό → εσπεριδοειδή,ανανάς,ακτινίδια → ρυθμιστής οξύτητας,αρωματικό,φάρμακα,σαπούνια,βαφές
  • γλυκονικό → ιστοί → αντιγήρανση
  • γλουταμινικό → ντομάτα ,παρμεζάνα → ενισχυτικό γεύσης (ουμάμι)
  • βενζοικό → μούρα → συντηρητικό,καλλυντικά,φάρμακα,πλαστικά,χρώματα

Καταστρέφει το DNA των μιτοχονδρίων και γι αυτό κατηγορείται ότι προκαλεί γήρανση και

πάρκινσον. Παρουσία βιταμίνης C μετατρέπεται στο καρκινογόνο βενζόλιο.

  • φθαλικό→πλαστικά(προσδίδει ευλυγισία),εντομοαπωθητικά,διαλύτες,αρώματα,κόλλες,λούστρα,χρώματα Καταστρέφει την τεστοστερόνη και προκαλεί καρκίνο.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Υπάρχει σε πλαστικά μπουκάλια, πλαστικούς σωλήνες νερού, πλαστικά παιχνίδια, αρώματα…….. και εύκολα περνάει σε τροφές, ποτά, νερό.

●   υαλουρονικό → δέρμα → ενέσιμο εμφύτευμα,αντιγήρανση

●   σορβικό →σουρβία →συντηρητικό

●   ουρικό → αίμα(τα 2/3 αποβάλλεται με τα ούρα),πτηνά κ΄ ερπετά(αντί για ουρία)

●   λινελαικό (ω3 λιπαρά) → ψάρια,λάδι,καρύδια → αντιοξειδωτικά κ΄ αντιφλεγμονώδη

●   ΑΣΠΙΡΙΝΗ ( ΑΚΕΤΥΛΟΣΑΛΙΚΥΛΙΚΟ ΟΞΥ ) –  100 ΧΡΟΝΙΑ ΝΙΚΑΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΛΕΓΜΟΝΕΣ

Ο πατέρας της Ιατρικής, Ιπποκράτης, συνιστούσε το μάσημα φλούδας από  ιτιά για ανακούφιση από τον πόνο. 2000 χρόνια αργότερα έγινε δυνατό να  απομονωθεί για πρώτη φορά το σαλικυλικό οξύ – η ιτιά στα λατινικά λέγεται salix.

Η συνθετική παρασκευή του έγινε από το Γερμανό Hermann Kolbe το 1859, χρησιμοποιώντας ως πρώτες ύλες φαινόλη, μεταλλικό νάτριο και διοξείδιο του άνθρακα. Μετά από 14 χρόνια, ο Kolbe επανήλθε και χρησιμοποίησε καυστικό νάτριο αντί για νάτριο, οπότε το κόστος παραγωγής ελαττώθηκε 50 φορές.

Το σαλικυλικό οξύ είναι άσχημο στη γεύση και προκαλεί ερεθισμό στο στομάχι. Eτσι, δόθηκε προτεραιότητα στην εξουδετέρωση των ανεπιθύμητων ιδιοτήτων  και την ενίσχυση των επιθυμητών.

Πρωτοπαρασκευάστηκε με τη σημερινή μορφή του ακετυλοσαλικυλικού οξέος το 1897 από τους χημικούς

F. Hoffmann και H. Dreser, που εργάζονταν στην φαρμακευτική εταιρεία Bayer, κυκλοφόρησε το 1899 με το εμπορικό όνομα «ασπιρίνη» και γρήγορα έγινε το πρώτο σε πωλήσεις φάρμακο στον κόσμο.

Η ασπιρίνη ανακουφίζει σχετικά μικρούς πόνους, ρίχνει τον πυρετό και εμποδίζει τις φλεγμονές. Η ακριβής δράση της ασπιρίνης έγινε γνωστή πολλά χρόνια  μετά την παρασκευή της.

Δεν θεραπεύει ο,τιδήποτε προκαλεί πόνο, απλώς παρεμποδίζει την παραγωγή των «αγγελιοφόρων του πόνου», των προσταγλανδινών. Αυτό ανακαλύφθηκε το 1969 από τον Αγγλο John Vane που μοιράστηκε το Νόμπελ Φυσιολογίας με τους S. Bergstrom και B.Samuelsson, που επίσης είχαν μελετήσει το ρόλο των προσταγλανδινών.

Οι προσταγλανδίνες είναι ορμόνες που ρυθμίζουν τη λειτουργία των  νεφρών, την κυκλοφορία του αίματος,

την αναπαραγωγή και μεταφέρουν τα ερεθίσματα  του πόνου μέσω των νευρικών συνάψεων. Υπάρχει μια ολόκληρη ακολουθία αντιδράσεων  που οδηγούν στη δημιουργία  προσταγλανδινών και η πρώτη είναι

η απελευθέρωση ενός πολυακόρεστου οξέος, του αραχιδονικού, από μια κυτταρική μεμβράνη, όταν αυτή

διαρραγεί. Η ασπιρίνη παρεμποδίζει τη δράση του ενζύμου που καταλύει αυτή την πρώτη αντίδραση. Ετσι τελικά

σταματά η  παραγωγή προσταγλανδινών και ο πόνος δεν «φτάνει» στον εγκέφαλο.

Από τη στιγμή που παίρνουμε μια ασπιρίνη, περνούν 20 λεπτά έως ότου εισέλθει στο αίμα. Η τροφή εξάλλου επιβρα-  δύνει την απορρόφησή της, ενώ τα υψηλότερα επίπεδα της ουσίας στο αίμα καταγράφονται περίπου  2 ώρες μετά.

Εχει αποδειχθεί ότι η ασπιρίνη εμποδίζει τη θρόμβωση του αίματος και έτσι μειώνει τον κίνδυνο για στεφανιαίες καρδια-κές προσβολές και για εγκεφαλικές  συμφορήσεις. Ερευνες έχουν αποδείξει ότι δόσεις ασπιρίνης περίπου 320 mg (χιλιοστά του γραμ

μαρίου) καθημερινά μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο αυτό.

Αν και η ασπιρίνη είναι από τα πιο ασφαλή αναλγητικά που υπάρχουν, μπορεί να προκαλέσει γαστρεντερικές διαταραχές και αλλεργικές αντιδράσεις και δεν πρέπει να χρησιμοποιείται από ανθρώπους που εγχειρίστηκαν πρόσφατα, γυναίκες  που πρόκειται να γεννήσουν, καθώς και ασθενείς που πάσχουν από άσθμα. Για το λόγο αυτό έχουν παρασκευαστεί διάφορα υποκατάστατά της. Τα πιο  γνωστά είναι η ακεταμινοφαίνη και η παρακεταμόλη, που κυκλοφορεί με τα εμπορικά  ονόματα Panadol και Depon.

Πάντως, μακροχρόνιες έρευνες έχουν αποδείξει ότι η απλή ασπιρίνη είναι συγκριτικά το ασφαλέστερο και πιο αποτελεσματικό αναλγητικό – και όχι μόνο.

Όντας ένα οξύ μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στο στομάχι σε μερικούς ανθρώπους. Ένας τρόπος να αποτραπεί

αυτό είναι να συνδυαστεί η ασπιρίνη με κάποιες  χημικές ουσίεςπου μειώνουνι την οξύτητα (ρυθμιστική ασπιρίνη).

Αλλά και για τους ανθρώπους που πρέπει να παίρνουν ασπιρίνη κάθε ημέρα (όπως αυτοί με προβλήματα κυκλοφορίας αίματος ή τους πάσχοντες από αρθρίτιδα), δεν είναι αρκετά καλό. Για αυτούς, οι χημικοί εφεύραν τα ειδικά επικαλυμμένα χάπια ασπιρίνης , που περνούν μέσα από το στομάχι, χωρίς να διαλύονται. Το επίστρωμα αντιστέκεται στα όξινα υγρά του στομαχιού, αλλά διαλύεται γρήγορα στο βασικό περιβάλλον του λεπτού εντέρου. Αποκαλούμενη «εντερική» ασπιρίνη, χρειάζεται προφανώς λίγο περισσότερο για να δράσουν.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα χημική παρατήρηση για τις ασπιρίνες είναι ότι το ακετυλοσαλικυλικό οξύ με την πάροδο του χρόνου,μπορεί να αποσυντεθεί σε σαλικυλικό οξύ και σε οξικό οξύ. Εάν υπάρχει ένα πολύ παλιό πακέτο ή μπουκάλι ασπιρίνης στο σπίτι, και το ανοίξουμε και εισπνεύσουμε ελαφρά, θα μυρίσει όπως το ξίδι, το οποίο είναι αραιό οξικό οξύ. Αυτό είναι ένας λόγος για τον οποίο υπάρχουν ημερομηνίες λήξης στα φάρμακα.

●    ΒΙΤΑΜΙΝΗ C ( ΑΣΚΟΡΒΙΚΟ ΟΞΥ) -ΕΝΑ  ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΑΝΤΙΟΞΕΙΔΩΤΙΚΟ

Τα περισσότερα είδη ζώων μπορούν να τη συνθέσουν. Ο άνθρωπος  και ο πίθηκος αποτελούν εξαίρεση, πρέπει να τη λαμβάνουν με τα τρόφιμα. Η έλλειψη της προκαλεί στον άνθρωπο σκορβούτο (εύκολος σχηματισμό μωλώπων δέρματος, ουλίτιδα, πόνος στις αρθρώσεις, δύσκολη επούλωση των πληγών). Είναι αντικαρκινική , αντιγηραντική,

λευκαντική, προστατεύει την καρδιά και τα μάτια.

Πηγές:

Χρήσεις:

Ο κυριότερος ρόλος της βιταμίνης C είναι να ρυθμίσει τις οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις. Υπεισέρχεται στο μεταβολισμό των πρωτεϊνών, λιπών και υδατανθράκων και μετέχει στη διάπλαση του συνδετικού ιστού. Επηρεάζει τη λειτουργία των ενδοκρινών αδένων, επιδρά ευνοϊκά σε περιπτώσεις προσβολής από λοιμογόνα αίτια και προστατεύει από οξείδωση τις λιποδιαλυτές βιταμίνες. Επίσης η βιταμίνη C :

  • μετέχει στην παραγωγή του κολλαγόνου, της θυροξίνης, επινεφρίνης, νορεπινεφρίνης, στεροειδών ορμονών και των αιμοσφαιρίων
  • συντελεί στη διατήρηση της  καλής κατάστασης των αιμοφόρων αγγείων, των οστών και των δοντιών
  • διευκολύνει την απορρόφηση του σιδήρου και φυλλικού οξέος από τον οργανισμό και συντελεί στην αποκατάσταση της υγεία
  • συντελεί στην αυξημένη παραγωγή λευκοκυττάρων, αντισωμάτων και επαρκών επίπεδων ιντερφερόνων (πρωτεΐνες που έχουν ως βασικό ρόλο την παρεμπόδιση των πολλαπλασιασμών των ιών)
  • έχει ισχυρή αντιοξειδωτική δράση
  • μπορεί να αυξήσει την δράση αντιθρομβωτικών σκευασμάτων
  • αλληλεπιδρά με τη δράση της βιταμίνης Β12 και δόση πάνω από 4gr την ημέρα προφυλάσσει από ανεπάρκεια σε Β12
  • λευκαντικό δέρματος

Στα άτομα που δεν καταναλώνουν αρκετά φρούτα και λαχανικά, συνίσταται συμπλήρωμα 200-500mg την ημέρα.

Έλλειψη:

  • Αιμοραγίες
  • Εύκολος σχηματισμός μωλώπων δέρματος
  • Ουλίτιδα
  • Πόνος στις αρθρώσεις
  • Δύσκολη επούλωση των πληγών

Προφυλάξεις:

Υπερβολικές δόσεις (για ενήλικες 2000mg την ημέρα) προκαλούν διάρροια και κράμπες, αυξάνει την παραγωγή οξαλικών αλάτων και την εναπόθεση αλάτων οξαλικού ασβεστίου στα νεφρά και την ουροδόχο κύστη. Αντενδεικνύεται σε άτομα με αιματοχρωμάτωση (υψηλό σίδηρο),  με νεφρικά προβλήματα (μπορεί να προκαλέσει πέτρα στα νεφρά). Υπερβολική δόση αλληλεπιδρά με το μεταβολισμό του χαλκού. Μπορεί να επηρεάσει τα αποτελέσματα αιματολογικών και κάποιων διαγνωστικών εξετάσεων.

Τοξικότητα: η υπερβολική αύξηση της ημερήσιας δόσης δεν φαίνεται να έχει τοξικά φαινόμενα. Η επιπλέον ποσότητα αποβάλλεται με τα ούρα.

Αυξημένες είναι επίσης, οι ανάγκες στους καπνιστές, τα ηλικιωμένα άτομα, τους χρήστες αντισυλληπτικών από το στόμα, αλκοολικούς, σε περίπτωση αυξημένου στρες λόγω ασθένειας, τραυματισμών, εγχειρήσεων. Η ημερήσια ποσότητα είναι καλύτερα να λαμβάνεται σε δύο ή τρεις δόσεις, επειδή ο οργανισμός δεν μπορεί να απορροφήσει μεγάλες ποσότητες.

Έρευνες:

  • συσχετίζουν την επαρκή πρόσληψης της με τη θεραπεία του άσθματος.
  • Σύμφωνα με άλλη έρευνα η βιταμίνη C βελτιώνει το ανοσοποιητικό σύστημα
  • Συμπληρώματα βιταμίνης C, μπορεί να μειώσουν τις λοιμώξεις του άνω αναπνευστικού συστήματος.
  • Φρούτα και λαχανικά πλούσια σε βιταμίνη C, βελτιώνουν την υγεία του καρδιαγγειακού συστήματος, μειώνουν την εμφάνιση διαφόρων μορφών καρκίνου και μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης καταρράκτη.

Όταν το άτομο καταναλώνει τουλάχιστον πέντε μερίδες φρούτων και λαχανικών την ημέρα, η πρόσληψη βιταμίνης C ανέρχεται σε περίπου 200mg ημερησίως. Για τη μέγιστη πρόσληψη βιταμίνης C από φρούτα και λαχανικά είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η βιταμίνη C αλλοιώνεται με το μαγείρεμα, την έκθεση στον ατμοσφαιρικό αέρα και το φως καθώς και από την παρατεταμένη αποθήκευση και μεταφορά τους.

Advertisements
This entry was posted in σχετικά με τις φυσ.επιστήμες, χημεία Γ γυμν. and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s